KOLEHIYALA

Nakagraduate ako ng high school nang hindi ko masyadong sineryoso ang pag-aaral ko. Matataas naman mga grades ko, sadyang mababait lang mga teachers ko noon haha.Ngayong college na, di pa din ako nagseseryoso pero mas mahirap nga pala talaga ang college kaysa high school. Unang una, irregular ang schedule. Di mo alam kung papasok ba ang prof. mo na abduct na ba siya ng alien. Pangalawa, sobrang daming gawain! Lalo na pag tamad ka katulad ko. Congrats, cramlord ka 'pag ganun.
Pangatlo, ang pagbubudget! Kasi naman mas exposed ka na sa mga galaan, KAINAN, at kung anu ano pang gastusin. Ang pang-apat, sa sobrang hirap ng exam three na lang siya (kasi diba ang mahirap ay poor *four*, joke yan tawa ka). Dito nasusubukan kung gaano kabilis ang cellphone mo. Masusubukan din dito ang pagkakaibigan. Bestfriends kayong lahat agad! At panglima (at panghuli), nakakapagod! Nakakapagod ang haba ng byahe, makipagsiksikan sa mga sakayan, ang usok, ang init. Nakakapagod lang talaga.
Nakakapagod man, pinanghahawakan ko ang uso sa social media na "Tired of school but I have goals".

UNDERRATED

"Bakit siya?" "Sana dun ka na lang kay ano" "Ano ba meron dun?" Madalas itanong sakin ang mga 'yan kapag nalaman nila kung "sino" yung guy. Maiintindihan ko kung first time nila itatanong yang mga yan eh, kaso nakakailang beses na. Nakakairita. I mean, bakit ba nila tinatanong yang mga yan na para bang nagkamali ako. Na para bang di magandang tignan ang "kami". Bakit daw sya pa? Bakit naman hindi siya. Haaaay, alam ko naman kung ano ang ipinaparating nila eh. Kasi daw hindi "10" ang looks niya. And that was one of the most stupid things I've ever heard.
Kingina naman kasi diba, kailangan ba talaga ng gwapo o maganda? Ikauunlad ko ba yun? Today's standard of love is so bent. Kung yun pala ang basehan para magustuhan mo ang isang tao, aba pucha sana picture na lang hinarot at jinowa mo diba. Kaya di umuunlad ang pilipinas e (at kaya walang forever). Punyeta. At least maayos ang studies niya (Top 10 yan hahaha), mabait, malapit sa Diyos, family oriented. Yan dapat, hindi puro pagpapacute ang alam. Azar.

PERO

"gusto kita pero dalawang pader na ng magkaibang simbahan ang humahadlang sa'tin." Nakita ko lang yan sa comment box ng isang page sa facebook, "Utot Catalog" (filipino at mas hugot version ng thought catalog). Nung nabasa ko yan ay automatic na napa "woooaaah" ako. First time kong makabasa ng ganyang hugot tungkol sa pag-ibig (romantically). Feel na feel ko si "kuyang" nagcomment niyan. Baka siguro feel na feel ko ay dahil magkaiba din kami ng simbahan (figuratively ah!).
Ewan. Alam kong napaka aga pa para isipin ang mga bagay bagay pero minsan kung ano ano na lang talaga pumapasok sa utak ko. Syempre sa ngayon ay di pa kami masyadong nakakarelate sa "struggle " ng ganong situation pero pag nagtagal (sana naman hahaha *crossfingers*) diba ayan din naman iisipin namin. Di ko nga lang maopen up yung topic na yan sa kanya, medyo sensitive kasi siya sa mga usapang alam niyo na. But anyway, random thought lang naman yan. Slow clap na lang sa mga taong nagawang gibain ang nasabing pader haha.Bahala na si superman (pagod na si batman e).
But anyway and fyi , focus muna kami sa studies haha (realtalk yan, tinutulungan nya pa nga ako sa mga plates). Yun naman talaga mahalaga ayon kay Lola Nidora hihi (be inspired and not distracted). Random thought lang naman ang topic ng post na 'to. smile emoticon

RANT

Sa lahat ng mga kumuha ng request letter ng form 137, sa mga nagpasa na ng form 137, basta sa lahat ng nagkaroon na ng business sa ARO (alam niyo na 'yan) alam kong mafefeel niyo ang rant ko. Kingina lang diba, napaka sungit ng mga tao doon (generally)! Parang inalmusal ang "sarcasm" eh. Boset yan. Tapos 'di mo alam kung pinagtritripan ka ba or what. Well, yung naexperience ko is ganito. Kumuha ako ng request letter kaso sabi "nya" is "sorry miss di kami nagbibigay, late na oh napaka sipag mo naman" at kung anu ano pang.mga kasungitan at kamalditahan ang ipinamalas niya (bigyan ng jacket yan)
Syempre dahil estudyante lang naman ako, ngumiti na lang ako at sabi ko "sorry po". PERO ILANG BESES KO NA SIYANG PINAGSASAMPAL BACK TO BACK HABANG NAGMUMURA AKO (i know ang maldita ko din) So namroblema kung paano ako hihingi ng form 137 sa former school ko kasi di nga daw sila nagbibigay. But then bumalik ako next 2 days! AT BOSET NASUNGITAN NA NAMAN AKO PERO NABIGYAN! SO AYUN PALA YUNG DI NA DAW NAGNIBIGAY. KABEASTMODE PISTI. UGH!
And dahil late ako nakakuha ng request letter, late din ako makapagpapsa nun. I now brace my self na harapin ang mismong kasungitang tinubuan ng katawan at mukha. Psh. PS. Hindi man ako masipag, mas maganda naman ako sa "kanya". HAHAHA.

NAKAKAINIS

Nakakainis ang mga gantong pagkakataon. Mga pagkakataong wala kang magawa. Mga pagkakataong nagkakasakit ka. Pero pinakanakakainis sa lahat ay kapag namimiss ko siya. Teka ah, wag ka muna magreact na ang landi ko. But whatever namimiss ko talaga sya eh. Lalo na ngayon. Ngayon na hinang hina ako (physically dahil may flu). Hindi ko alam kung bakit ko sya iniisip (sus araw araw naman e). Pisti di talaga ako malandi haha. Pero siguro kung kasama ko siya ngayon, pagagalitan nya ako kasi ang tigas ng ulo ko (ayaw ko kasing uminom ng gamot). Sweet namin noh. Pero uulitin ko, di ako malandi. Siguro din yayakapin nya ako sabay sabing "ayan na bebe love, mapupunta na yung sakit mo sakin" na may kasamang halik sa noo. Ugh! Nakakgago talaga yung pakiramdam na ganto. Yung feeling na halos ikamatay mo na yung pagkamiss mo sa isang tao. Sorry di ako clingy at lalong di malandi (pangilan na to, although lahat ng tao may angking kalandian). Naiiyak na ako ngayon dahil sa letseng pakiramdam na to (pwedeng emotionally at physically). Hindi siguro ako mapapagod kaiiyak ng dahil sa kanya. Hindi rin naman sya napagod sa akin. Hindi siya napagod araw araw na magtrabaho para lang magkaroon ako ng magandang buhay.
di rin sya napagod sa pangangaral sakin (kahit na minsan ay nagtatalo na kami ). at kailanman di siya napagod na iparamdam sakin araw araw kung gaano nya ako kamahal at gaano ako kahalaga sa kanya. Sa kanya ko naranasan maging maganda kahit na may muta at gulo gulo pa ang buhok (minsan may tulo laway pa). Kaso sa isang bagay lang ata sya napagod. sa leukemia. Talagang nakakainis ang mga gantong pagkkataong naiisip ko sya. Naiinis ak kasi sobrag sakit na. Parang lahat ng "goodbye" sa mundo ay sinabi sakin ng sabay sabay.
talagang nakakainis ang mga gantong pagkkataong naiisip ko sya. nakakainis kasi wala akong magawa kundi iiyak na lang lahat ng pagsisi sa mga nasayang na panahon. Talagang nakakainis ang mga gantong pagkkataong naiisip ko sya. nakakainis kasi alam kong kahit gaano ako masaktan, kahit buong dagat pa ang iiyak ko araw araw, at kahit halos ikamatay ko ang pagkamiss, di na siya babalik. Mali, di pala nakakainis. Nakakgago, nakakashet, tanginis. Pucha . May forever nga. forever na syang di babalik. PS. Oo bebe love tawag sakin ni Papa